به گزارش خبرنگار اعزامی نفت ما به عسلویه، هر دری که اینجا باز می‌شود رو به تبعیض است و محرومیت. اینجا کلاس شاگردهای اول مدرسه شیخی در روستای خیارو واقع در شهرستان عسلویه است.  کلاسی کهنه و قدیمی با پرده‌هایی چنین آویزان و از جادرآمده. دبستان شش کلاسه شیخی فرسوده‌ و تخریبی است، زوار در رفته و بدون امکانات.
در شهر صنعتی و آلوده عسلویه خانه‌های بهداشت اغلب کم‌رونقند مثل بیمارستانش که از عهده درمان‌های تخصصی برنمی‌آید. اینجا منبع آلایندگی منحصر به صنایع نیست.
 پسماندها هم به منشا انتشار آلاینده‌ها در هوا، خاک و آب عسلویه بدل شده‌اند. اگر مسیر عسلویه به کنگان را طی کنی در چند نقطه محل دپوی پسماند را می‌بینی و بوی تعفن‌آورشان را استشمام می‌کنی.
دهیاران روستاهای عسلویه از صنایع آلاینده شهرشان انتظار دارند در راستای مسئولیت اجتماعی قدمی برای بهبود وضع مدارس، بهداشت و درمان و حل معضل پسماند بردارند اما با وجود واریز پول‌های هنگفت توسط صنایع پتروشیمی به حساب شورای راهبردی منطقه ویژه پارس در قالب مسئولیت اجتماعی، هنوز روستاهای عسلویه از نبود نیازهای اصلی حیات رنج می‌برند. هزینه‌کرد این پول‌ها محل مناقشه است.
مستند پیش رو که ماجرای محرومیت‌‌ها از زبان اهالی عسلویه است، در بهمن‌ماه ۱۴۰۴ پیش از شروع جنگ تهیه شده است.