به گزارش نفتما، «سه هزار واحد صنعتی در طول جنگ ایران با آمریکا و اسرائیل مورد اصابت قرار گرفتند و خسارات قابل توجهی را متحمل شدند». این آمار را وزیر صمت ارائه و تاکید کرده که این واحدها با تکیه بر توان داخلی به زودی نوسازی خواهند شد.
سخنگوی هیئترئیسه مجلس نیز از تشکیل صندوقهایی برای بازسازی صنایع آسیبدیده با جذب سرمایههای خرد مردم خبر داده است.
اساسا پس از هر جنگ، اولین تصویر ذهنی منطقی از اقتصاد همین تصویر بازسازی است؛ با این حال سید محمد بحرینیان، پژوهشگر توسعه و فعال حوزه صنعت در گفتوگو با «نفتما» تاکید میکند که وقت آن رسیده با عدم بازسازی برخی واحدهای صنعتی، عمدا بگذاریم آنها بمیرند.
او معتقد است بخشی از آنچه در ایران صنعت نامیده میشود، نه یک صنعت رقابتپذیر به معنی جهانی آن، بلکه صرفا ساختاری مصرفکننده است که ارزش بازسازی و صرف هزینههای گزاف مجدد، پس از جنگ را ندارد.
بحرینیان در این گفتوگو با مثالهای گوناگون، بار دیگر از رشد قارچگونه صنایع غیرمولد و مونتاژی مانند خودروسازی و موتورسازیها در ایران در مقایسه با روندهای جهانی میگوید و توضیح میدهد که چگونه کشورهایی مانند چین و کرهجنوبی با سیستمسازی به خوبی میتوانند سرمایه خارجی را به موتور توسعه صنعتی تبدیل کنند، درحالی که در کشور ما حتی در صورت امکان جذب سرمایه خارجی هم بخش زیادی از آن به جای ایجاد زنجیره تولید، تنها به وابستگی بیشتر و اتلاف منابع گستردهتر منجر شده و خواهد شد.
اما شاید کلیدیترین بخش این گفتوگو، نقد امکان اصلاح از درون ساختار فعلی باشد. بحرینیان معتقد است قوه مجریه و مقننه ما با سازوکارهای موجود به هیچوجه توان بازطراحی صحیح صنعت ایران را ندارند. بنابراین او برای عبور از این وضعیت، تنها یک راه را به عنوان تک نسخه توسعهای ممکن معرفی میکند.
این پژوهشگر همچنین در نهایت به تفصیل به پرسشی پاسخ میدهد که پس از جنگ و آسیب به صنایع در صدر تحلیلهای رسانهای حوزه صنعت قرار گرفت؛ «آیا میتوان از فرصت بازسازی پس از جنگ، برای تغییر جانمایی صنایع انرژیبر بزرگ به سایر مناطق از جمله به جنوب کشور استفاده کرد یا نه؟»
دیدگاهتان را بنویسید
دیدگاه ها