به گزارش صدای پتروشیمی، در سال‌های اخیر، روند انتصاب برخی مدیران به یکی از دغدغه‌های جدی کارشناسان و فعالان این حوزه تبدیل شده است؛در مواردی، افرادی در جایگاه‌های مدیریتی قرار گرفته‌اند که نه سابقه و تخصص کافی در آن صنعت دارند و نه از صلاحیت حرفه‌ای لازم برخوردارند.

این در حالی است که بخشنامه‌های دولت درباره انتصابات مدیریتی و تأکیدهای مکرر نهادهای نظارتی بر رعایت شایسته‌سالاری و تخصص‌گرایی، بارها بر ضرورت انتخاب مدیران توانمند و متخصص تأکید کرده‌اند، اما در برخی موارد این الزامات نادیده گرفته شده است.

نمونه‌های متعددی را می‌توان مشاهده کرد که فردی بدون برخورداری از تخصص مرتبط، یا حتی در شرایط بازنشستگی، تنها با سابقه‌ای کوتاه و بعضاً کمتر از یک سال در یک مجموعه، به‌سرعت برای خود رزومه مدیریتی ساخته و ناگهان بر صندلی مدیرعاملی تکیه زده است.

*اما پیامد این نوع انتصابات برای صنایع چیست؟*
مدیرانی که بدون پشتوانه تخصصی و تجربه کافی مسئولیت‌های کلیدی را بر عهده می‌گیرند، به‌طور طبیعی شناخت عمیقی از پیچیدگی‌ها، الزامات و چالش‌های آن صنعت ندارند؛شاید آثار تصمیمات آن‌ها در کوتاه‌مدت چندان محسوس نباشد، اما در بلندمدت می‌تواند خسارت‌های قابل‌توجهی به عملکرد شرکت‌ها، سرمایه‌های انسانی و آینده صنعت وارد کند.

این مدیران معمولاً پس از انتصاب، اقدام به صدور احکام و انتصاب‌های جدید می‌کنند؛ انتصاب‌هایی که در بسیاری از موارد نه بر پایه شایستگی و توانمندی، بلکه بر اساس روابط، لابی‌گری و ملاحظات غیرتخصصی انجام می‌شود.

نتیجه چنین رویکردی، تضعیف جایگاه نیروهای متخصص و فنی است؛ افرادی که سال‌ها با تلاش، دانش و تجربه از سطوح کارشناسی رشد کرده‌اند، اما امروز با این واقعیت تلخ روبه‌رو هستند که مسیر پیشرفت دیگر الزاماً از تخصص، تعهد و شایستگی عبور نمی‌کند؛ادامه این روند، صنایع را با دو چالش اساسی مواجه خواهد کرد.

نخست، نهادینه شدن الگویی که در آن روابط، سفارش، لابی و حتی منافع مالی، جایگزین تخصص و سابقه برای دستیابی به مناصب مدیریتی می‌شود. گسترش این فرهنگ می‌تواند به تدریج ساختار مدیریتی شرکت‌ها و هلدینگ‌های مختلف را تحت تأثیر قرار داده و شایسته‌سالاری را به حاشیه براند.

چالش دوم، شکل‌گیری نسلی از مدیران کم‌تجربه اما پرادعاست؛ افرادی که تنها با چند ماه حضور در یک جایگاه مدیریتی، خود را صاحب‌نظر و متخصص معرفی می‌کنند، در حالی که تخصص واقعی حاصل سال‌ها آموزش، تجربه عملی، شناخت میدانی و فعالیت مستمر در یک صنعت است و با انتصاب‌های کوتاه‌مدت و غیرکارشناسی به دست نمی‌آید.

اگر این روند اصلاح نشود، صنایع بیش از هر چیز سرمایه انسانی متخصص خود را از دست خواهند داد؛ سرمایه‌ای ارزشمند که مهم‌ترین پشتوانه توسعه، بهره‌وری، نوآوری و رقابت‌پذیری در آینده به شمار می‌رود