گروه ورزش- خبرگزاری فارس: فردین هدایتی از آن قهرمان‌هایی است که قصه موفقیتش از کودکی شروع شده؛ روزهایی کنار پدر و مادرش رویای قهرمانی جهان را در ذهن می‌ساخت و شب‌ها پیش از خواب، خودش را روی سکوی المپیک تصور می‌کرد. حالا همان کودک پس از سال‌ها تمرین، شکست و سختی، معادله وزن ۱۳۰ کیلوگرم را تغییر داده و دوبنده تیم ملی را بر تن کرده است. هدایتی حالا به آستانه قزاقستان و نخستین میدان جهانی بزرگسالانش چشم دوخته؛ جایی که می‌خواهد مزد سال‌ها زحمت خانواده و خودش را بگیرد و با بالا بردن پرچم ایران، دل مردمی را شاد کند.متن مصاحبه او را در زیر می‌خوانید:فارس: خیلی‌ها در این چند سال گذشته دوبنده وزن ۱۳۰ کیلوگرم تیم ملی را معمولاً برای امین میرزازاده کنار می‌گذاشتند. چطور توانستی این معادله را تغییر دهی؟هدایتی: همه این اتفاقات لطف خداست. آقای میرزازاده یکی از کشتی‌گیران خوب و پهلوان کشورمان است. بیرون از تشک با هم رفیق هستیم و مثل دو برادر می‌مانیم اما داخل تشک رقابت است و کشتی فقط ۶ دقیقه است. هر کسی بیشتر زحمت بکشد و بیشتر تلاش کند، برنده می‌شود. لطف خدا شامل حال من شد که امسال توانستم دوبنده تیم ملی را بر تن کنم. میرزازاده چند سال ملی‌پوش کشورمان بود و توانست افتخارات زیادی برای ایران کسب کند. امیدوارم من هم در مسابقات جهانی و از این به بعد در المپیک و رقابت‌های جهانی‌ بعدی بتوانم بهترین مدال‌ها را برای کشورم کسب کنم.

فارس: فیلمی از شما قبل از انتخابی منتشر شد که در روستا بودید... استرس مسابقه نداشتی؟ هدایتی: من بچه روستا هستم و خانواده پدری و مادری‌ام کشاورز و دامدار هستند به خاطر همین در اوقات فراغت و زمانی که استراحت دارم، بیشتر به ییلاق می‌روم. وقتی در اردو هستیم و فشار تمرینات زیاد است، رفتن به طبیعت کمک می‌کند از فضای اردو فاصله بگیرم و کمی از نظر ذهنی و جسمی آرام شوم. واقعاً هیچ جایی بهتر از ارتفاعات، کوه‌ها و دل طبیعت نیست. آنجا خلوت می‌کنیم و ذهن و بدنمان ریکاوری می‌شود. حتی یکی دو روز قبل از انتخابی هم به آنجا رفته بودم تا به آرامش لازم برسم.فارس: قبلا هم اشاره کردی که باید دو سال قبل دوبنده تیم ملی را می‌پوشیدی فکر می‌کنی چه چیزی باعث شد این اتفاق با تأخیر رخ دهد؟هدایتی: کشتی ورزش بی‌رکوردی است و رکورد و سابقه در آن تعیین‌کننده نیست. شاید باید دو سال پیش این دوبنده را می‌پوشیدم اما به دلایلی، از جمله اشتباهات خودم و یک‌سری مسائل دیگر، نتوانستم آن زمان به پیروزی برسم. قسمت نبود و این بار توانستم با لطف خدا پیروز شوم و دوبنده تیم ملی را بر تن کنم. تمام تلاشم را می‌کنم که در سال‌هایی که کشتی می‌گیرم، بهترین نتایج را کسب کنم و برای کشورم افتخارآفرینی کنم.فارس: یعنی هدف شما این است که سال‌ها صاحب دوبنده وزن ۱۳۰ کیلوگرم باشی؟هدایتی: بله. امیدوارم سالیان سال صاحب دوبنده وزن ۱۳۰ کیلوگرم تیم ملی باشم و در مسابقات جهانی و المپیک بتوانم حتی برای لحظه‌ای هم که شده دل مردم عزیز کشورم را شاد کنم.

فارس: بعد از کسب مدال طلا، اولین تصویری که در ذهنت شکل می‌گیرد چه چیزی است؟هدایتی: من آدمی هستم که همیشه صحنه‌هایی را که قرار است اتفاق بیفتد، در ذهنم تصویرسازی می‌کنم. این موضوع از کودکی در وجود من بود و حتی نمی‌دانستم چیزی به نام تصویرسازی ذهنی وجود دارد. وقتی بچه بودم، شب‌ها قبل از خواب مثلاً قهرمانی در المپیک را در ذهنم تصور می‌کردم و همه جزئیات را می‌آوردم جلوی چشمم. حتی زمانی که در اردوی تیم جوانان بودیم، قبل از اینکه مدال بگیرم، در اتاقم با پتو، چادر یا ملحفه دور افتخار می‌زدم و آهنگ می‌گذاشتم. این کارها را از بچگی در خانه انجام می‌دادم و مثلاً چادر مادرم را می‌گرفتم و با آن دور افتخار می‌زدم.با کسب طلا تمام سختی‌هایی که کشیدم. به ذهنم می‌آید؛ من از ۴ سالگی ورزش کردم. بعضی‌ها در سنین پایه دو ماه ورزش می‌کنند و سه ماه کنار می‌گذارند اما من از ۴ سالگی به صورت مداوم ورزش کردم و یادم نمی‌آید که غیبت کرده باشم. پدر و مادرم خیلی در این مسیر به من کمک کردند. از ۴ سالگی ژیمناستیک را شروع کردم و تا ۸ سالگی ادامه دادم. از ۸ سالگی تا امروز هم در کشتی هستم.در این مسیر خیلی سختی کشیدم، خیلی مشقت کشیدم و در خیلی از مسابقات هم شکست خوردم و ناراحت شدم اما هیچ‌وقت ناامید نشدم. همیشه سعی کردم از شکست‌هایم پلی برای رسیدن به پیروزی بسازم تا بتوانم به تعداد مدال‌هایی که در ذهنم دارم، دست پیدا کنم. امیدوارم اولین مدالم هم از مسابقات جهانی آستانه قزاقستان باشد.

فارس: تا به حال شده در این مسیر فکر کنی دیگر کافی است و خسته شوی؟هدایتی: نه، هیچ‌وقت. نه در ورزش و نه حتی در زندگی. حتی وقتی بازی می‌کنیم مثلاً والیبال بازی می‌کنیم، هیچ‌وقت دوست ندارم پا پس بکشم. حتی اگر بلد نباشم تا آخر ادامه می‌دهم. هیچ‌وقت در ذهنم نیاوردم که «بس است، خسته شدم». خیلی جاها باختم و در مسابقات مختلف شکست خوردم اما بعد از هر شکست، دوباره سفت‌تر و محکم‌تر شروع کردم تا بتوانم به هدفم برسم. سعی می‌کنم شکست را تبدیل به پیروزی کنم. الان هم هیچ‌وقت پا پس نمی‌کشم. هر اتفاقی که بیفتد، با جان و دل می‌جنگم تا به هدفم برسم.فارس: باختی بوده که شما را اذیت کرده باشد و هنوز به آن فکر کنی؟هدایتی: به نظر من برد و باخت باید در همان یک روز تمام شود. اگر امروز از سکوی جهانی پایین آمدم و مدالی که گرفتم چه طلای جهان باشد و چه مدال المپیک، قرار باشد روزها و ماه‌ها همراه من بماند، به نظرم سرعت حرکتم را کم می‌کند. خوشحالی برد باید همان روز تمام شود و ناراحتی شکست هم همان روز. البته بعضی شکست‌ها ممکن است هیچ‌وقت کاملاً از ذهن آدم بیرون نرود اما گذشته، گذشته است. نباید مدام به عقب نگاه کرد؛ باید جنگید تا آینده را زیباتر ساخت.فارس: اتحادیه جهانی کشتی شما را به عنوان پدیده سال ۲۰۲۴ انتخاب کرد. خودت چه نظری داری؟هدایتی: این‌ها نظر اتحادیه جهانی، مردم و کارشناسان است و من به نظر همه احترام می‌گذارم اما نظر خودم این است که تا زمانی که طلای المپیک نگیری، نمی‌توانی خودت را پدیده بدانی. باید طلای المپیک را بگیری تا به معنای واقعی پدیده شوی. حالا این افتخار نصیب من شد که به عنوان یک ایرانی در سال ۲۰۲۴ به عنوان پدیده سال انتخاب شوم و از این بابت خوشحالم اما همچنان هدف بزرگ‌تری دارم.

فارس: درباره رقبای خارجی‌ات چه نظری داری؟هدایتی: ما حرف‌هایمان را روی تشک می‌زنیم. همه حریفان برای من قابل احترام و کشتی‌گیران خوب هستند. هر کدام از آنها مسیر و مقطعی را طی کرده‌اند که به اینجا رسیده‌اند و من برای همه آنها احترام و ارزش خاصی قائلم. امیدوارم روز مسابقه بتوانم بهترین نسخه خودم را روی تشک به نمایش بگذارم و خوشرنگ‌ترین مدال را برای مردم کشورم کسب کنم.فارس: اگر بخواهی از یک کشتی‌گیر ایرانی به عنوان الگو نام ببری، چه کسی را انتخاب می‌کنی؟هدایتی: من علاقه خاصی به پهلوان حسن یزدانی دارم. واقعاً دلاور و پهلوان است و هرچه درباره او بگویم، باز هم کم است. وقتی در اردو در کنار چنین پهلوانی هستیم، حس و حال بسیار خوبی به ما منتقل می‌شود. وقتی می‌بینیم حسن‌آقا با وجود ۱۰ مدال، باانگیزه‌تر از همه کشتی‌گیران به تمرین و مسابقه می‌آید، مصمم و باصلابت روی تشک حاضر می‌شود، واقعاً به ما انگیزه می‌دهد. من حسن‌آقا را یک نماد در ورزش کشور می‌دانم. به نظرم او یک اسطوره برای ورزش ایران است.فارس: اگر قرار باشد امسال یک اتفاق تاریخی رقم بزنی آن اتفاق چیست؟هدایتی: دوست دارم بتوانم طلای جهان را کسب کنم و سال ۲۰۲۶ را به بهترین شکل به پایان برسانم. مهم‌تر از همه این است که بتوانم این مدال را به مردم کشورم هدیه کنم. مردم در شرایط سختی قرار دارند و دوره سختی را پشت سر می‌گذارند. نه فقط من، بلکه همه دوستان و برادرانم در تیم‌های ملی کشتی آزاد و فرنگی تمام تلاش‌مان این است که برای لحظه‌ای هم که شده دل مردم را شاد کنیم و کمی از فشار و سختی‌هایی که روی آنهاست، کم شود.

فارس: وقتی خسته هستی چه چیزی انگیزه می‌دهد که همچنان ادامه دهی و کشتی بگیری؟هدایتی: واقعاً ۸۵ میلیون ایرانی منتظر صحنه‌ای هستند که شاید خیلی کم در طول سال اتفاق بیفتد. پدر و مادرها، خانواده‌ها و مردم عزیز کشورمان همیشه به ما لطف دارند و دعای خیرشان بدرقه راه ماست، همهدر لحظاتی که فشار تمرین بالا می‌رود و بدن دیگر توان ندارد، به مردم و خانواده‌مان فکر می‌کنیم. به تمام سختی‌هایی که کشیده‌ایم و گذشته‌مان فکر می‌کنیم اینکه یادمان می‌آید زمانی که بچه بودیم چه تمرینات سختی انجام می‌دادیم و چه فشارهایی را تحمل کردیم. همین‌ها به آدم انگیزه می‌دهد تا این مرحله را هم پشت سر بگذارد و به هدفش برسد.فارس: اگر امکانی بود که به کودکی برگردی دوباره کشتی را انتخاب می‌کنی؟ هدایتی: بله صددرصد. هر چیزی که داریم از کشتی و این تشک داریم. سالن کشتی و تشک کشتی برای من جای مقدسی است. ورزش کشتی را هم از قدیم به نام پهلوانی می‌شناسند. هرچه دارم از این تشک و از کشتی دارم و اگر دوباره به گذشته برگردم، باز هم کشتی را انتخاب می‌کنم. من از کودکی عاشق کشتی بودم و الان هم هرچه دارم از کشتی دارم.فارس: برای بعد از طلای جهان هم فکر کردی که چه حرکتی برای خوشحالی انجام دهی؟ هدایتی: من خوشحالی خاصی نمی‌کنم. فکر هم نکردم اما همین که دل مردم ما شاد شود، برایم یک دنیا ارزش دارد. همان لحظه که می‌فهمم توانسته‌ام دل مردم را شاد کنم، برای من بزرگ‌ترین خوشحالی است.

فارس: از رابطه‌ات با امیرحسین زارع بگو... در انتخابی تیم ملی هم به کرمان آمده بود.هدایتی: امیرحسین زارع جدا از بحث کشتی برادر من است. امیرحسین در کرمان حضور داشت و حضورش باعث انگیزه و روحیه من شد. خیلی دوستش دارم و برای من با برادر کوچکم فرزین هیچ فرقی ندارد. البته من از امیرحسین کوچک‌تر هستم و او برای من مثل برادر بزرگ‌تر است. در اردو هم با امیرحسین، رحمان عموزاد، هادی ساروی و حسن‌آقا ارتباط بیشتری داریم.

فارس: شما در کل چهره‌ای آرام دارید و در مسابقه و تمرین نیز این آرامش مشخص است، چطور به این آرامش رسیده‌ای؟ هدایتی: وقتی روی تشک یا تمرین هستیم، زحمت بکشیم، تمرین کنیم، خواب به‌موقع داشته باشیم و غذای خوب بخوریم. وقتی همه چیز طبق روال پیش برود، روز مسابقه دیگر دلیلی ندارد که استرس داشته باشیم یا ترسی در دل‌مان باشد. ما تمام سختی‌ها را قبل از مسابقه تحمل می‌کنیم. روز مسابقه دیگر نباید اسم هیچ حریفی باعث ترس یا استرس شود. سال‌های خیلی قبل وقتی تیم ایران به مسابقات جهانی یا المپیک می‌رفت، شاید خودمان از برخی کشورها هراس داشتیم اما الان شرایط تغییر کرده است. وقتی تیم ایران وارد سالن مسابقه می‌شود، احساس می‌کنیم کشورهای دیگر هم یک ترس و واهمه‌ای دارند. واقعاً باید از آقای علیرضا دبیر تشکر کنیم. او در سال‌هایی که آمده، با کارهایی که انجام داده نشان داده که عملکردش فقط در حد حرف نیست. من یا دیگر کشتی‌گیران اگر بخواهیم درباره تغییرات ایجادشده صحبت کنیم، مشخص است که کار او سر و صدای زیادی به پا کرده است. یک‌سری تغییرات و کارهای اساسی انجام شده که باعث یک جهش بزرگ در کشتی ایران شده است. ما هم هیچ ترسی از نام حریف نداریم. اصلاً برای ما مهم نیست حریف چه کسی است یا از کدام کشور می‌آید. همه آنها برای ما قابل احترام هستند اما روز مسابقه باید بجنگیم تا بتوانیم خوشرنگ‌ترین مدال را برای کشورمان کسب کنیم. فارس: قبل از مسابقات چه چیزی به شما آرامش می‌دهد؟هدایتی: من ارادت ویژه‌ای به مولا امیرالمؤمنین(ع) دارم. به ائمه اطهار(ع) و خدا توکل می‌کنیم و همین موضوع به ما آرامش می‌دهد. بعد از آن با خیال راحت روی تشک می‌رویم.

همان‌طور که گفتم، ما تمام سختی‌ها را قبل از مسابقه می‌کشیم؛ زمانی که در اردو هستیم یا در شهرستان تمرین می‌کنیم، آنقدر زحمت می‌کشیم و تمرین می‌کنیم که روز مسابقه دیگر به نظر من یک شو و نمایش است. کارهایی را که باید انجام دهیم، از قبل انجام داده‌ایم و روز مسابقه فقط باید آنچه تمرین کرده‌ایم را روی تشک پیاده کنیم. در نهایت هم هرچه خواست خدا باشد، همان اتفاق می‌افتد.

فارس: اگر قرار باشد قبل از مهم‌ترین مسابقه مادر شما یک جمله بگوید، دوست داری چه باشد؟هدایتی: زمانی که کشتی دارم همشهری‌هایم به خانه ما می‌آیند اما مادرم خیلی نمی‌تواند کشتی‌هایم را ببیند، چون استرس زیادی می‌گیرد. خودش را با کارهای دیگر مشغول می‌کند و مثلاً می‌گوید می‌روم و بعد از تمام شدن کشتی برمی‌گردم. اولین کاری که می‌کند این است که به من تبریک می‌گوید و قهرمانی‌ام را تبریک می‌گوید، اما بعد با توجه به اینکه می‌داند من روی این موضوع حساسم، می‌گوید: «خیالت راحت، تمام مهمان‌هایت را خوب پذیرایی کردم.» (با خنده) بیشتر مشغول آشپزی و پذیرایی از میهمان‌ها می‌شود. واقعاً از مادرم تشکر می‌کنم و دستش را می‌بوسم. واقعاً یادم نمی‌رود. وقتی خیلی کوچک‌تر بودم، انگار پدر و مادرم می‌دانستند که فردین هدایتی باید قهرمان جهان شود و باید ملی‌پوش شود. من از پنج، شش سالگی همیشه این حرف‌ها را از آنها می‌شنیدم که «تو قهرمان جهان می‌شوی»، «تو باید کشتی‌گیر شوی» و «تو باید قهرمان شوی». پدرم کشتی‌گیر نبود و خانواده ما هم اصلاً ورزشی نبودند اما کشتی را دنبال می‌کردند و مسابقات را می‌دیدند.پدرم همیشه به من می‌گفت: «تو باید مهدی تقوی شوی.» آن زمان آقا مهدی کشتی می‌گرفت و من هم از کودکی کشتی‌هایش را زیاد تماشا می‌کردم. در واقع مهدی تقوی یکی از کسانی بود که باعث شد من به سمت کشتی بیایم. شاید کسی به آنها الهام کرده بود که من روزی می‌توانم به این جایگاه برسم.وقتی از سالن ژیمناستیک برمی‌گشتم، مسیر را با مادرم پیاده می‌آمدیم. مادرم من را به سالن می‌برد و منتظر می‌ماند تا تمرینم تمام شود و دوباره با هم به خانه برمی‌گشتیم.

یکی دو ساعت که استراحت می‌کردم، آماده می‌شدم که بروم بیرون و بازی کنم اما ناگهان می‌دیدم مادرم زیرانداز یا تشک را پهن کرده و می‌گوید دوباره تمرین کن! آن زمان بچه بودم و برایم سخت بود. با خودم می‌گفتم چرا اینها ول نمی‌کنند و دوباره باید تمرین کنم؟ اما الان که به گذشته نگاه می‌کنم، احساس می‌کنم آنها انگار چیزی را می‌دانستند. پدر و مادرم خودشان با من تمرین می‌کردند. من را به جنگل و کنار دریا می‌بردند. البته نه اینکه فشار زیادی به من وارد کنند؛ آرام‌آرام و با حمایت جلو می‌رفتند و همیشه پشت من بودند. الان دارم مزد همان زحمات را می‌بینم.فارس: اولین طلای جهان برای شما و خانواده‌ چطور بود؟هدایتی: خیلی خوشحال بودند. پدر و مادرم از خوشحال‌ترین آدم‌ها بودند. من در سال ۲۰۲۲ اولین مدال جهانی‌ام را در رده جوانان گرفتم. بعد از آن مسیرم ادامه پیدا کرد و حالا به سال ۲۰۲۶ و مسابقات جهانی بزرگسالان رسیده‌ام.فارس: حرف پایانی شما با مردم؟هدایتی: فقط از مردم عزیز کشورمان می‌خواهم برای تیم‌های ملی کشتی آزاد و فرنگی در مسابقات پیش‌رو دعا کنند. امیدوارم هر ۲۰ کشتی‌گیر آزاد و فرنگی ما بتوانند بهترین نتیجه را کسب کنند، دل مردم را شاد کنند و پرچم کشورمان را بالا ببرند.